Wat coachen en training geven zo mooi maakt

Het is voor nu even mooi geweest. . .

Elf jaar lang, stond ik twee of drie keer in de week op het veld. Ik stond daar omdat ik het ten eerste zelf onwijs leuk vind en ten tweede omdat alle kinderen stuk voor stuk fantastisch waren en dat natuurlijk nog zijn.

Ik hoop dat iemand, bij voorkeur een meidje, na het lezen van dit stuk denkt.. Wauw.. Dat wil ik ook en dat moet ik ook gaan doen… Waarom ? Omdat alle fantastische kinderen trainers verdienen, alle fantastische kinderen aandacht verdienen en omdat Dalto een fantastische jeugdopleiding heeft. Daarom. Maar in het onderstaande stuk zal ik alles nog duidelijker maken.

Elf jaar geleden begon het dus, ik ging met Andrea de E6 doen. Voor het eerst ging ik een team training geven, elke zaterdag om 08.30 uur op het veld of in de zaal zijn. Pfff, dat was me toch wel heftig. In dat team zaten toen kinderen die af en toe niet kwamen, geef ze eens ongelijk. Maar ik had daar als trainer/coach toen al wel moeite mee. De kapper belangrijker dan korfbal ging er eigenlijk bij mij niet in.

Ik vond het echter zo leuk, dat ik toch gewoon door ging. Ik ging dat jaar met Dico training geven aan de E2, wat een fantastisch team was dat. Het bestond uit: Thijs van de Griendt, Robin ter Hoeve, Willeke Ram en Chiara de Groot. We waren goed in trucjes, ze pikten alles snel op en konden steeds verder uitbreiden. We wonnen de kampioenswedstrijd van DOS (W) E1, later bleek dat onze Kris Boere daar toen in speelde… Het mooiste was dat Chiara toen een heel jaar moeite had met alle trucjes en uitgerekend in die kampioenswedstrijd kwam dat eruit. Heerlijk zo’n geluksmomentje.

Robin en Barbara

Het jaar daarna ging ik voor het eerst een 8-tal training geven, samen met Elmer. Mila van Werkhoven kwam bij mij in het team, ik heb het geweten.. Rondjes lopen? Nee daar doe ik niet aan hoor. Ze weigerde ook echt! Oei dat werd een uitdaging. Aan het eind van het seizoen liep ze het hardst van allemaal (wel omdat ze voor elk rondje een euro kreeg van haar vader ;-)) Dat jaar werden we ook kampioen. Thijs, Willeke en Robin had ik ondertussen voor het tweede jaar op rij. Carola en Brigit als teammanagers erbij. Dit was een groepje dat zo graag wilde, fantastisch.

Barbara en Mila

Een jaar later, weer de E1 met Rianne en Tessa. Wat hadden we onderling een lol. Mila hoefden we niet meer te motiveren die rende uit zichzelf wel. Carel Wielinga en Twan van Huisstede kwamen er dat jaar bij. Heerlijke jongens om erbij te hebben. Ik weet nog dat ik toen tegen Twan zei: je hebt alles in je, maar je schot moet je wel iets gaan verbeteren hoor. Mooi om dan nu te zien dat hij op de goede weg is! We werden dat jaar kampioen, we wonnen de kampioenswedstrijd van Tiel E1, bleek achteraf dat Justin Straatman daar in het team zat. Oh ja en Mirte Anbeek kwam ik voor het eerst tegen in m’n team, ja maar.. bleek ze het hele seizoen geblesseerd te zijn, maar toen het moest stond ze er en hoe. Door ouders werden spandoeken gemaakt, niet de D-side maar de E-side. Zulke dingen zijn voor kinderen fantastisch, al hoop ik wel dat ze die momenten niet vergeten.

Barbara en Carel

Na twee jaar E1 werd ik samen met Rianne voor de C2 gevraagd. We zouden veel samen gaan trainen met de C1, want er stond een onwijs goede lichting. We hadden alleen wel een bespreekgevalletje, Joost Wattel. Waarom? Hij vond muziek eigenlijk belangrijker dan korfbal, dus hij zou er zo af en toe niet zijn. Na de eerste training zeiden wij al tegen elkaar, die jongen moet er gewoon bij! Bleek achteraf dat hij bijna geen training had gemist. Kregen we Lies Vink er ook nog bij, gigantische puber. Euh Bar.. je hoeft echt niet alles te weten hoor. Euh Bar.. ik mag niet schieten van Kees.. Oké Lies, maar het komt allemaal goed. Feit is dat ze me nu alles verteld en dat ik onze Lies zag scoren in de Ziggo Dome. Dat jaar, was eigenlijk legendarisch. Teamfeestjes, verstoppertje spelen, Swen Gielisse die Manoek Anbeek niet kon vinden omdat ze zo goed zat verstopt. Joran Sadon die het goed deed bij de meidjes. Mart van Noordenburg die last van zijn conditie had en eigenlijk alleen maar wilde aanvallen. Tot hij aan het eind van het seizoen zei: zo Bar, vanuit de rebound kom ik ook heel makkelijk tot mijn kansen… Met als afsluiting een prachtige film van het seizoen waar we allemaal nog wel eens naar kijken.

Dat was echt een jaar dat ik dacht, hier doe ik het voor. Dat we ook nog kampioen werden, is natuurlijk helemaal mooi meegenomen. Het belangrijkste was dat ik alle kinderen stuk voor stuk zag groeien. Ik kreeg zoveel energie terug van die kids, genieten.

Teamfoto

Na een jaar C2 ging ik met Danny de C1 doen. Moeizaam was het wel. Willeke, Thijs en Robin kwam ik weer tegen. Lies zat er gelukkig ook weer bij, wat een heerlijk mens is dat ook hè. Thijs Rodenburg, want Thijs had je toen in keer tweemaal. We draaiden prima mee in de competitie, gewoon middenmoot. Maar het was niet echt een team, zoals ik de jaren daarvoor een team had. Lastig, we probeerde het wel maar er waren andere interesses.

Teamfoto

Na een jaar C1 ging ik met Danny en Rudo de B1 doen. Daphne kwam er bij als teammanager, zo fijn om haar erbij te hebben. We hadden op papier een fantastisch team staan, Jeremie Westerhoff, Bente Rodenburg (misschien wel het grootste talent dat Dalto in tijden had), Mika Anbeek. Joost was ondertussen boven komen drijven. Fabienne Muradin als stabiele factor. Liesje Vink er weer bij. Het waren me een partij pubers hè, stonden ze elkaar tijdens de training voor van alles uit te maken, na de training waren ze vriendjes. Of moesten we ze even bij elkaar halen, begonnen ze beiden te huilen want hadden spijt van hetgeen ze gedaan hadden. We gingen naar het NK, schitterende ervaring. Als speler heb je niet door wat voor spanning dat voor een coach is. We vroegen de spelers willen jullie een leuk NK spelen of voor de winst gaan? Iedereen wilde voor de winst gaan. Dat zou wel betekenen dat sommigen er meer naast zouden staan, maar dat was geen probleem. We haalden zelfs de finale! De finale duurde echter vijf minuten te lang waardoor we tweede van Nederland werden. Dat was misschien wel het beste team dat ik ooit training heb gegeven.. Op het veld speelden we de kruisfinale, we gingen er kansloos af tegen Oranje Wit, hetzelfde team waar de A1 een aantal weken geleden wel van wist te winnen!

NK

Nog een jaartje B1, een heel ander team. Mika bleef nog een jaartje in de B1 samen met Joren van Dalen. Joël Klok had de overstap naar Driebergen gemaakt. Zo hadden we een aardig teampje staan. Thijs Rodenburg excelleerde dit seizoen, wat was die jongen goed hè. We speelden middenmoot, waren net niet genoeg voor de top. Maar met Daphne als teammanager erbij hadden we het prima naar ons zin. Het was een leuk en gezellig team. Robin ging letterlijk en figuurlijk door muren, Mirte bleef in de ja-maar stand en Lies ging gewoon uit zichzelf schieten.

B1 samen met Danny

Van de B1 terug naar de C1. Dit was een groep dat ik zelf na liet denken, waarom zouden dingen zo moeten ? Waarom doe je dat zo? Wat vindt een ander er van? Ze reageerden daar uitstekend op, die manier paste perfect bij ze. Ivo Donkervoort kwam over van de buren. Wat heb ik een respect voor die jongen gekregen. Als ik een speler heb gehad waar dé perfecte kop op zit, dan is het Ivo wel. Altijd willen winnen, altijd willen verbeteren. Na de training deden we altijd een spelletje, we bedachten opdrachten voor elkaar en dan had je vijf pogingen. Wie de meeste maakte, pakte een wedstrijd punt. Ivo bedacht de spelletjes in de auto, vroeg zijn ouders om hulp. U kunt wel raden wie er heeft gewonnen…
Het mooie was dat ik altijd tegen Anne van de Griendt en Joni ter Hoeve zei: Ooit ga ik jullie training geven. Die meiden konden er niet op wachten. Anne en Joni kwamen er ook bij, waarvan ik denk dat Anne op dit moment in de jeugd van de meiden het allerbeste schot heeft. Margot van der Wiel wilde ook heel graag, kwam soms alleen wat kracht te kort. Jannick Bloemendal en Melle Gros werkten kei maar dan ook keihard voor het team. Het was qua talent niet het beste team dat ik ooit heb gehad, maar als team stonden ze er. Alle poppetjes stonden precies op de goede plek, waardoor we in ieder geval 1 keer van TOP konden winnen ;-).

C1 samen met Elmer

Na 1 jaartje C1, ging ik samen met Fred Straatman de B1 doen. Eigenlijk zou ik stoppen.. Waarom ? Omdat zes dagen in de week korfbal na twee jaar genoeg was. Weet je het zeker? Naja eigenlijk niet, ik krijg nog steeds heel veel energie van de kinderen dus is het die tijd dan niet waard?
Oké oké, laatste jaartje dan echt! Jaja Bar, dat zien we aan het eind van het seizoen wel weer. Had ik achteraf dit jaar willen missen ? Nee.

Begin seizoen, ik dacht dat doe ik wel even. Kris en Justin erbij die nu wel een keer kampioen wilden worden 😉 Ruth Brouwer eindelijk ook eens training geven, samen met haar zusje en nichtje. Maar man, die jongens hè, dat waren echt mega pubers. Je vroeg je soms af of ze het wel leuk vonden of wat ze eigenlijk kwamen doen. Ik kreeg bijna spijt van het feit dat ik toch nog een jaar door was gegaan. Gelukkig kregen ze er net op tijd toch wel een beetje lol in. Er werden wedstrijdjes gewonnen en dan is het al snel leuk. We haalden de kwartfinale, wonnen, halve finale wonnen we in een zinderende golden goal en de finale was net een brug te ver. Maar phoe wat kon ik genieten van de strijdlust, van het team en van het publiek. Dus spijt ? Nee, zeker niet. Maar ik heb nog steeds niet het gevoel dat ik er alles uit heb gehaald.

Halve finale B1

Ah fijn, dit was dus een kleine samenvatting van mij als coach. Verschillende namen ziet u terug komen. Met verschillende spelers heb ik een unieke band. Ook spelers die ik niet eens training heb gegeven. Even een appje, een kleine tip of een gasttraining kan daarin al wonderen doen. De glimlach op het gezicht van een kind als hij of zij zich gezien voelt, dat is onbetaalbaar.

Dat ik in Ziggo Dome kanjers in het veld zag staan, die ik bijna allemaal training heb gegeven, maakte me extra trots.

Daarom roep ik U op, ga een team training geven! Zorg dat alle kinderen zich gezien voelen en dat ze zich uniek voelen. Want dat maakt de jeugdopleiding UNIEK.

Bedankt voor al die jaren. Bedankt dat ik de kans heb gehad om me als trainer te ontwikkelen. Bedankt dat ik unieke vriendschappen heb kunnen opbouwen. Bedankt dat ik unieke talenten heb kunnen training geven.

Ik blijf jullie stuk voor stuk volgen.

Barbara

Anne, Joni en Barbara