Dalto/Klaverblad Verzekeringen C3 kampioen!

20220611 Dalto C3 Kampioen

Een be (w) (vl) ogen jaar , een beetje winnen en een beetje verliezen

In de aanloop naar het schrijven van dit stukje las ik een jaar appverkeer terug. Negen kinderen met corona, vier botbreuken, brandwonden, eczeem, een hersenschudding. Het lijkt allemaal een eeuwigheid geleden en als je dan kijkt naar de bijgevoegde foto dan kan je alleen maar denken: daar staan ze dan! Zo verdiend en zo trots.

Inmiddels ga ik al wat jaartjes mee en raak ik gewend aan het feit dat een 3e team niet zo goed in de markt ligt bij potentiële trainers, maar laat me eens vertellen wat je dan allemaal misloopt. Van deze negen kinderen kan je niet anders dan gaan houden. Prachtige jonge mensen die hun hoofd soms laten hangen maar de moed nooit opgeven en altijd weer een manier vinden om elkaar op te peppen. Zo goed met hun verlies kunnen omgaan,  zoveel doorzettingsvermogen laten zien, ook als het van ver moet komen. Elkaar aanmoedigen vanaf de overkant.  Elkaar en ook de tegenstander troosten als er iets vervelends in het veld gebeurt. Flessen voor het hele team meenemen van het schoolkorfbaltoernooi zodat het ook lijkt alsof ze hetzelfde zijn als het 1e of 2e team…

Dit jaar hebben we hopelijk voor wat reuring gezorgd, een andere kijk op ‘een 3e team’ laten zien. Kinderen die ontzettend gemotiveerd zijn en willen! En trainers willen ze ook graag want ze willen graag beter worden.

Trainers Djerrin en Pauline waren dit jaar onze helden. De kinderen waren al even zonder vaste trainer begonnen aan het seizoen en konden. na wat aangemodder van ouders, niet wachten om serieus aan het werk te gaan! Wat ging het toen snel met hun ontwikkeling. En ondanks alle beperkingen werd er volop getraind en ook al wat wedstrijden gewonnen.

En daar was vandaag de kers op de taart. En misschien denk je nu wat stelt dat eigenlijk voor? Breedtekorfbal en dan gelijk eindigen met een ander team; met minpunten én bij een verloren laatste wedstrijd een medaille omhangen?

Kijk alleen naar de gezichten en dan weet je het. Deze kinderen komen van heel ver en even is het hun moment van glorie.

Aan het eind van het seizoen voelt het ook altijd een beetje als verliezen. Als het team weer uit elkaar valt. Maar wat was het een fijn jaar. Prachtige herinneringen voor het leven. Voor de kinderen én de ouders.

Een groot deel van dit team is volgend jaar te coachen in de B3. Wie wil dat nou niet? We saved the best for last… zie de vacature!

Verslag en foto: teamouder Barbara