De allerlaatste, de spannendste!

Wat een einde, een mooi afscheid!

Dalto/Zhimble C1 - DSC C1

Na de thuiswedstrijd tegen Oranje Wit vertelde ik de C1: ‘Gefeliciteerd jongens en meiden, we zijn nu gehandhaafd!’. Dat in de veronderstelling dat Vriendenschaar ’s middags zou verliezen van PKC (tot dan toe ongeslagen), niet dus…

Gewoon net doen of er niets aan de hand is. Lekker trainen (samen met Jarl die langskwam) en op vrijdagavond op bezoek bij Floor om spelletjes te spelen. Niet tot te laat uiteraard, want handhaving of niet, voor een wedstrijd moet je altijd fit zijn. DSC stond op het programma en Cedric en ik kenden het belang van deze wedstrijd.

Maar zoals wel vaker, maakt de C1 het graag spannend. De eerste helft was niet heel goed: veel passfouten, verkeerde aanvallende keuzes en korte aanvallen. Het hielp allemaal niet mee. Desondanks een 7-8 stand met rust. De tweede helft was beter, veel vechtlust en hoewel DSC in eerste instantie uitliep naar 8-12, kwam de C1 telkens terug (10-12, 11-13 en 12-13). Het lukte echter niet om langszij te komen en zo won DSC met 12-14. Zonde van de fouten die we met name in de eerste helft maakten, want zo hadden we het onszelf onnodig moeilijk gemaakt. Direct spoedoverleg met Ced…

Berekeningen maken ( bedankt Stef en Edwin! 😉), aantekeningen teruglezen, statistieken terugkijken, plan maken, vakken bedenken, video terugkijken, extra training plannen, besprekingen voorbereiden en dan zeggen de C1’ers vlak voor de wedstrijd dat ik niet zo gestrest moet zijn…

Maar goed, eerst een extra training op maandag waar iedereen netjes aanwezig was. Even individueel een aantal punten bespreken en daarna een gezamenlijke bespreking (die al gauw 25 minuten duurde); ‘We zijn niet voor niets bij elkaar gekomen jongens en meiden, woensdag moeten we winnen of gelijk spelen om te handhaven…’. Ongekende stilte… ‘Wie vindt het nu spannend?’. Volgens mij alle handen de lucht in. Tsja… mooier kunnen we het niet maken, en makkelijker ook niet echt.

De videoanalyse bracht in ieder geval duidelijkheid waar het (deels) aan gelegen had. Zes verschillende spelers, zes identieke spelsituaties, zes keer de bal kwijt. Nienke: ‘Wat stom dat we dat niet in de gaten hebben gehad!’. Duidelijk wat er moet gebeuren dus! Tijdens het partijtje werden nog wat tactische situaties besproken.

Woensdagmiddag 17.10 uur op de fiets naar de Woerd. Vraagt Patrick: ‘Maar jullie spelen toch pas om 19.00 uur?’. Een goede voorbereiding is echter het halve werk en we laten uiteraard niets aan het toeval over. Paalputten uitzuigen, bidons vullen, palen klaarzetten, veld klaarmaken en dan nog voldoende voorbereidingstijd voor dé wedstrijd van het seizoen. Eerder ook nog eens goed onderhandeld, een uitwedstrijd tegen Vriendenschaar bij ons op de Woerd gespeeld. Mogen we nog tegenopstellen ook!

Blijkbaar straalde ik weinig rust uit, want ineens werd mijn boekje zomaar uit mijn handen gegrist. Volgens Iris (van Lunteren) wist ik ’t allemaal wel uit m’n hoofd. De bespreking in en daar haalde Cedric nog even een grapje met mij uit, ik zelf gelukkig ook met de spelers en zo konden we ontspannen de wedstrijd in.

Voorlopig voor het laatst als coach op ’t veld. Heerlijk om bij het inschieten naar de muziek van Stijn te luisteren (inmiddels vier boxen…), de laatste aanwijzingen te geven, de tegenstander nog even bekijken, smintje eten met Cedric en een laatste praatje met Iris en Nienke voor de wedstrijd. Ontzettend genieten, ondanks de spanning. Laatste keer tapeje bij onze aanvoerder Jonas aanbrengen en klaar!

Van de wedstrijd kan ik me eigenlijk nog maar flarden herinneren. Volgens mij zaten Cedric en ik de eerste helft vrij rustig langs de kant. Het spel was goed en we stonden met rust 6-8 voor, terwijl de tegenstanders al een beetje gefrustreerd raakten. Regelmatig konden we onze stoel uitvliegen om te juichen, bijvoorbeeld bij de doorloopbal van Stijn (wat ging die jongen hard…). Of om te lachen, het droge afstandsschot van Dennis. En ook wederom drie damesgoals de eerste helft (Iris, Iris & Julia)! Die van Julia was trouwens een geniale combinatie met Iris (Klep); bij een spelhervatting gooide Iris over haar tegenstander heen naar Julia, die haar tegenstander goed uitblokte en zo een korte kans kon scoren. Volgens mij hadden we in de rust weinig aan te merken op het spel. Knap dat we in zo’n wedstrijd hebben kunnen schakelen; Jonas bijvoorbeeld, die weer eens een lange heer voor z’n neus had staan maar na de eerste drie fouten zich goed herstelde en uitstekend verdedigde.

De tweede helft begon lekker en we liepen snel uit naar vier verschil. Van 6-4 naar 6-10, best bijzonder eigenlijk! Echt doordrukken lukte niet, evenals de rust bewaren. Cedric: ‘Juul, niet doen!’. Man man… wat hebben wij geluk gehad met het uitbrengen van de bal. Strafworp mis, strafworp raak. Time-out, nog een time-out. Wissels erin. Desondanks stond er richting het einde van de wedstrijd een 11-11 stand op het scorebord. En wat hebben we gezwijnd die laatste minuten. Robin: ‘Binnenkant houden!’. Wat een korte kansen had Vriendenschaar… Twee strafworpen Vriendenschaar mis…

En dan die laatste twee minuten. Daarvan hebben we er volgens mij anderhalf uitverdedigd en Cedric en ik geschreeuwd (zelfs Stijn kon niet meer rustig op de bank zitten), al beweerde Cedric dat hij rustig stond te coachen langs de lijn. Toch vreemd dat zijn stem weg was… Maar na de laatste aanval van Vriendenschaar konden we juichen, zo hard als ik nog nooit gedaan heb! Dat had ik op film nog wel eens terug willen zien…

Dat raketje na afloop smaakte meer dan goed. Wat een bizarre wedstrijd, gehandhaafd op eigen kracht. Een prestatie van formaat voor dit team! Mooi om het competitieseizoen met dit team op deze manier af te sluiten. De spannendste, de allerlaatste!

Robin