Kleine jongens worden groot

Column AvdP - Daltosite
Heel wat lange en lome zaterdagen heb ik vroeger op de Woerd versleten en lag urenlang in het grasveld te genieten van de wedstrijden. Soms stond ik even op om zelf een balletje te schieten op de rieten manden in de voorjaarszon☀️. Of verplaatste ik mee met de wapperende witte lijnen van het veld die werden verlegd en verruild voor een vers stukje gras. Met vijf gulden zakgeld voelde ik mij de koning te rijk en snoepte ik als kleine jongen de kantine leeg en later deed niemand moeilijk als je op je vijftiende aan een biertje zat met een sigaretje …”Times have changed” 😉

Ik weet nog goed wie mijn helden waren; wat kon ik genieten van die weergaloze afstandsschoten vanaf de middellijn van Bart Schaafsma, en die slimmigheden en vrije ballen van Marijke Schaafsma. Of de souplesse en sierlijke schijnbewegingen van Koos Rodenburg en zijn schotje hangend van rechts, waarmee hij elke tegenstander in de luren legde. De magistrale schuine schoten van Ben Verbree uit werkelijk elke hoek van het veld. Maar ook om niet te vergeten, de loepzuivere treffers van Arianne van Dam en het vechtershart van Benno Brouwer, die menig schutter nachtmerries bezorgde. Eigenlijk teveel helden om allemaal op te noemen.

Toen afgelopen zaterdagavond de lichten weer aan flikkerden in de volle sporthal zag ik aan de overkant een andere held staan: Maarten ‘your highness’ Hulze. Hij is een ‘new generation hero’, een kunstenaar die soms op miraculeuze wijze goals schilderde en geschiedenis schreef in de korfbalnotulen van Dalto. Ik heb mensen wel eens hoofdschuddend langs de kant zien staan, ‘ongelooflijk wat een bal!’ Grootheid Hulze lijkt soms van een andere korfbalplaneet te zijn gekomen. Voorop in de strijd en speelde altijd op het scherpst van de snede en soms op het randje van toelaatbaarheid 😉. Weliswaar geen basisplaats, maar ik heb hem zaterdagavond niet één keer zien zitten en heeft hij volgens mij de hele wedstrijd langs kant staan ijsberen. Maar nog steeds wel met een blik in zijn ogen die gevuld was met passie en volop meelevend met zijn team. Het siert hem en was mooi om te zien, want soms gebeurt het onvermijdelijke en worden kleine jongens groot en grote jongens klein.

Het was tot op het laatst een spannende strijd en volgens mij had hij nog zo graag een ‘hulziaanse’ toverbal uit zijn vingers laten glippen. Maar topsport kan bikkelhard, maar ook onvoorspelbaar zijn en wie zal het zeggen, misschien gebeurt het nog en schiet hij ‘ons’ nog de korfballeague in dit jaar. Want zo snel kan het tij keren…en stiekem gun ik hem ook wel nog een paar zinderende en historische slotseconden à la Wageningen.

AvdP

2e play-off DVO/Accountor - Dalto/Klaverblad Verzekeringen

31 maart 2018 – Tweede play-down DVO/Accountor – Dalto/Klaverblad Verzekeringen, uitslag 25-29