Een leuker einde van het seizoen? Onmogelijk!

Dalto/Fysiotherapie Driebergen C1 sluit seizoen in stijl af!

Na de laatste competitiewedstrijd tegen Vriendenschaar op woensdag 5 juni was het seizoen voor de C1 sportief gezien zo goed als klaar. Maar geen man overboord, want trainen kan altijd en er stonden nog twee toernooien op het programma.

De eerste training waren de C1’ers zelfs nog zo fanatiek om de conditie te trainen en er werd nog een keer met een kleiner groepje hardgelopen. De trainingen daarna, voor zover nog mogelijk te combineren met de selectietrainingen, stonden vooral in het teken van spelletjes spelen en plezier maken. Op de allerlaatste training is dat in ieder geval meer dan goed gelukt! De heuvel op de Woerd werd vakkundig omgebouwd tot een waterglijbaan. Dat kostte toch iets meer tijd dan ik had verwacht (anderhalf uur), maar dan heb je ook wat. Zeker als Sander nog even op en neer rijdt om thuis zijn zestig meter lange tuinslang te halen voor een goede watertoevoer en Irene bij de Jumbo de hele voorraad groene zeep opkoopt voor wat extra snelheid. Wat was dat gaaf!

Die week daarvoor speelden we net als de voorgaande seizoenen het jeugdtoernooi bij Oost Arnhem. Dit seizoen was er wederom sportief gezien geen concurrentie, maar dat maakte het toernooi niet minder leuk. ‘Even die bal ophalen’, grapten we al bij voorbaat (de eerste prijs is een bal). De eerste wedstrijd van de C1 mocht ik zelf ‘fluiten’ omdat er geen scheidsrechter was, maar ik had geen fluit bij de hand. Dus dan maar zonder fluit een wedstrijdje ‘fluiten’, dat is toch een bijzondere ervaring.

Het toernooi stond vooral in het teken van de mooiste goals maken, de gekste dansjes doen, hard lachen om de domste fouten, watergevechten tijdens de wedstrijd en lachen om het blok van een meisje van Oost Arnhem op Stijn… 😉

Zoals Ingrid terecht constateerde, heb ik nog nooit zo relaxed gecoacht en ik kan me dan ook geen enkele uitslag meer herinneren. Onderstaand filmpje vond Ellen via de app wel ‘websitewaardig’, dus bij dezen!

Kampioen!

Afgelopen zaterdag was dan de echte afsluiting, vooruit… in een serie van twee dan: het beachkorfbaltoernooi van KV Woudenberg op het Henschotermeer. Na een paar jaar afwezigheid (vanwege het Daltokamp) was het weer als vanouds, alleen nu met uitstekend beachweer. Met twee teams deed de C1 mee in een poule van zeven en uitslagen zal ik iedereen weer verschuldigd moeten blijven. Het was zelfs zo relaxed, dat de scheidsrechter naast mij op de stoel plaatsnam.

De C1 heeft dit seizoen blijkbaar ook leren fietsen, want zonder ongelukken kwamen we om negen uur aan bij het Hens. En voordat ik goed en wel mijn tas weggezet had, lag iedereen al in het water. Een korte bespreking over de vakken en regels en aan de (zand)bak!

De eerste wedstrijd was misschien nog wel de leukste, Dalto C1 – Dalto C2. Daarna gingen we als een trein, totdat het voor de tegenstanders wat spannender werd. Beachkorfbal mag dan wel een wat fysiekere sport zijn, maar als op ’n gegeven moment een zandgordijn opgeworpen wordt… Geen kwaad woord over de scheidsrechters, af en toe ingrijpen bij een duwfout en een ‘freeball’ geven had op zich wel gekund echter. Maar de C1 heeft ook geleerd: ‘Als de scheidsrechter niet fluit, dan mag ‘t’. Sommigen namen dat iets te letterlijk, maar dat maakte het niet minder grappig, of had ik als coach nou moeten ingrijpen?

Toen er op Rick een overtreding werd gemaakt waardoor hij de bal verloor en op de grond lag, was er nog maar één uitweg mogelijk op het moment dat zijn tegenstander aanlegde… Sindsdien gaat Rick door het leven als mr. Ankle. Gelukkig kon ik hem dertig seconden later laten afkoelen in het Hens, daar was hij wel aan toe. Bij elke andere speler had ik het verwacht, zoals bij Jonas bijvoorbeeld die ook lekker aan het hakken en zagen was, maar Rick heb ik zelden zo gezien. Zijn tegenstander zal er wel om gevraagd hebben. Komisch was het in ieder geval! 😉

Eén wedstrijd ging verloren tegen de nummer één, de rest werd gewonnen en dat betekende aan het eind van het toernooi twee mooie bekers voor in de prijzenkast! Daarna was het lekker bijkomen in de schaduw onder de bomen met een muziekje erbij, want zes wedstrijden van een kwartier in het zand is zwaar. Iris, Iris en Nienke hadden voor het avondeten gezorgd alwaar nog wat belangrijke levenszaken van de coach besproken werden. Ondertussen was het al een stuk rustiger geworden en konden we lekker zwemmen. Een toren bouwen van vier personen bleek daarbij toch best uitdagend, evenals vijftig keer een bal overslaan…

Twaalf uur nadat we aankwamen, gingen we weer op huis aan, met een kleine omweg over Doorn dan. Die omweg werd beloond met het vinden van € 20,- en dat betekende voor negen kinderen en één ‘volwassen’ een tweede bolletje ijs! Zoiets kan alleen dit team overkomen, wat zal ik ’t missen!

Robin

Henschotermeer

Fysiotherapie Driebergen sponsor Dalto C1