Midweek op kampioenskoers

Column AvdP - Daltosite
Wederom bizarre ontwikkelingen in de Midweekleague! Ga er maar eens rustig voor zitten en ‘eat your heart out’. Er stond een ware kaskraker op het programma: Oranje-Nassau versus Dalto, de nummer 2 en de nummer 1. Licht gehavend reisden de midweekers af naar Amstelveen, zij misten twee van hun topspelers; zij waren opgeroepen voor Team NL Midweek voor een oefeninterland tegen China en hebben daar het korfbalvirus verder verspreid.

Vanwege dit bijzondere gegeven werden er twee talenten geselecteerd: Johannes Marinus Gijsbertus Maria de Groot van Houwelingen, beter bekend als: Jo. En ‘Sexy Lexie’, de boomlange spits, die menig vrouwelijk schoon knikkende knieën bezorgd, met zijn goddelijke atletisch gebouwde lichaam en zijn zwoele knipoog. Ook bleek weer over welke fantastische atleten midweek beschikt; twee Dalto-dames kwamen na een schaatstocht van enkele honderden kilometers al klunend op schaatsen binnen. Op de voet gevolgd door ene M. Smeets in zijn welbekende wintertrui en camera waar hij steevast in riep: ‘Mag ik dit zeggen, ja dit mag ik zeggen!’. Toen er een onbekend iemand een bal vol in zijn gezicht liet ploffen, is hij onder luid applaus vertrokken. De dames vroeger bekend als Natascha Bosch ( zij is al zo lang lid dat je het nog met SCH schrijft) en Esther van Kooten-Niekerk hebben na deze triomftocht hun namen omgezet in: Anastazia en Smashster.

Voor de oranje-witte spelers van koninklijken bloede, was er alles aan gelegen om deze wedstrijd en de daarbij behorende punten binnen te slepen; hun laatste strohalm om nog aan te haken voor de play-offs en de felbegeerde titel. Ze begonnen, achteraf gezien, met een listige streek, want de scheidsrechter was in geen velden of wegen te bekennen. Het voorop gezette plan was om tot uitstel te komen en daarmee de onvermijdelijke executie te kunnen vermijden. Maar captain Wout a.k.a. ‘Woeste Wout’ toverde niet alleen verbaasde gezichten maar uit zijn sporttas ook een fluit, toen hij zich ‘opofferde’ als scheids. Later vond de conciërge de arbiter achter een gebarricadeerde toiletdeur al fluitend en in lichte paniek, hij kon zo rustig na een slokje water, de tweede helft verder de wedstrijd leiden.

Met Jo en Lexie in de gelederen wist Dalto snel tot een comfortabele voorsprong te komen met soepele en vlotte uitgespeelde combinaties die we inmiddels gewend zijn. De ‘oud’-talenten overstijgen werkelijk het niveau en er lijkt geen einde aan te komen dit seizoen. Voor de neutrale sportliefhebber is dit team dan ook om van te smullen en het zal mij ook niet verbazen als zij genomineerd worden voor ‘sportploeg van het jaar’. Maar zover is het nog niet, Jo liet zien dat hij heel graag terug wil komen in de selectie en stal regelmatig de show wat resulteerde in een dronken bierblikjes gooiende fan, ene ‘Willy’, die later door een lange blonde dame met Argentijns accent aan zijn oren werd weggesleept.

De overwinning kon de midweekers niet meer ontglippen (uitslag 13-16 ) en zij staan nu vier punten los. Daarmee zetten ze koers naar het kampioenschap en het moet gek lopen als dit nog misgaat. De festiviteiten kunnen voorzichtig met potlood worden genoteerd en in de wandelgangen wordt er gesproken om tijdens de kampioenswedstrijd de spelers van Dalto 1 mee te laten lopen bij het voorstellen. De D-side ligt nog steeds onder de welbekende steen; is toch niet meer wat het geweest is.

AvdP