NK Dalto/SIMGroep B1

B1, wat een team!!! schrijft trainster Barbara Brouwer

B1 op het NK

Na een aantal rommelige weken was het afgelopen zaterdag eindelijk zo ver. Het NK stond voor de deur. Woensdag en vrijdag werd er getraind met de B1 en alle reserves. Woensdag kwam Robin helaas ongelukkig ten val, waardoor zij het gips in moest. Behoorlijk vervelend.. Maar ook Robin hoorde bij de ploeg en zo was zij er vrijdag en zaterdag gelukkig gewoon bij.
Vrijdag werden de laatste puntjes op de spreekwoordelijke i gezet, maar de training was vooral heel ontspannen. Na de training hadden de trainers nog wat beelden hadden ze verteld. Niet wetende dat Maayke en Daphne die week daarvoor onwijs druk waren geweest met filmpjes maken. Succeswensen van mensen van Dalto en ook van ouders. Och wat was het prachtig om alle reacties van de kinderen te zien. Dit hadden ze natuurlijk nooit verwacht. Hoogtepuntje was toch wel de rap van de ouders van Joost en daarmee begin ik ook ons NK verhaal.

B1, WAT EEN TEAM!!!

Om 08.00 uur werd er verzameld. De één was al wat meer in de stemming dan de ander, maar ook dat hoort erbij. Om 08.15 gingen er een stuk of tien auto’s richting Enschede. Wat een pokke end.. En dat zo op de vroege morgen. Aangekomen in Enschede werden de kleedkamers opgezocht en werd alles geïnstalleerd. Er waren genoeg boodschappen meegekomen om de B1 zo te voorzien. Muziekje op, even lekker inschieten, voorstellen en dan de bespreking voor de 1e wedstrijd.

De 1e wedstrijd werd gespeeld tegen Drachten, een bekende ploeg voor de B1 want op het veld speelde de B1 hier tegen gelijk. Rudo waarschuwde ervoor: “jongens Drachten kan gaan stunten, misschien wel de moeilijkste tegenstander”. Gespannen koppies. Dus dan is het lastig in te schatten hoe de B1 het zou gaan doen. Opvallend aan deze wedstrijd was dat Mika heerlijk stond te vuren en Joost, zoals de D-Side zong, alles had. Het andere vak had wat meer moeite, maar uiteindelijk werd er met 5-4 gewonnen. Phoe… De spanning was er af en oh wat is dit dan heerlijk beginnen.

Op naar de volgende wedstrijd tegen Groen Geel, zij verloren hun 1e wedstrijd en waren uit op revanche. De B1 speelde achteraf, de beste wedstrijd tegen Groen Geel. Willeke scoorde een doorloopbal, Joost had weer alle rebounds, Mika stond nog steeds lekker te vuren, Joeri schoot zijn eerste bal raak, Fab scoorde van afstand (ja, echt!), Nina schoot raak terwijl het eigenlijk niet mocht, Bente stond als een tijger te verdedigen en Jer was ook weer overal te vinden. Met 8-4 werd er gewonnen!

Er begon wat te groeien, iedereen geloofde erin dat het vandaag zou gaan gebeuren. Iedereen was enthousiast en blij, er hing een fantastische sfeer in de kleedkamer. Wat ik machtig vond was het volgende. We hadden met zijn allen afgesproken om voor de finale te gaan, wij zouden daar als trainers ook naar wisselen. Snel ingrijpen indien nodig.. Toch ben je dan benieuwd hoe spelers hierop reageren, maar wat een volwassen kinderen hebben wij in de B1. Ik neem als voorbeeld even Lies, Lies speelde twee jaar geleden nog in de C2, werd twee keer gewisseld. Maar als er iemand was, die met een glimlach rond liep en zichtbaar genoot, dan was het Lies wel. Zo fantastisch mooi om te zien!

De laatste poule wedstrijd was tegen Nieuwerkerk. Zij hadden ook twee keer gewonnen, maar met minder doelpunten onderling. Dus wij zouden aan een gelijk spel genoeg hebben. Dit was voor ons de mooiste wedstrijd, denk ik.. Want wat een veerkracht heeft de B1 getoond, ook dat kunnen ze al! Jeremie had kramp en hij stond op het punt gewisseld te worden, maar nee: bikkel als dat die is (of aansteller, want ik heb hem zien springen in Maarssen… ;-)) ging hij door. Net voor dat hij kramp had gehad schoot hij de 6-4 binnen, met nog zeven minuten te spelen. Nieuwerkerk begon toen al met onwijs lange aanvallen te draaien. De trainers waren hun stem bijna kwijt om de B1 zo goed mogelijk te coachen. Met nog vier minuten op de klok maakte Joost met een one hander de 6-5. Weer een lange aanval van Nieuwerkerk. Bente en Tessa ondertussen onder de korf gedirigeerd. Mika en Joost in de aanval met opdracht om te gaan stormen. En jawel.. Mika gooit hem er op onverklaarbare wijze in, wat een ontlading! Verdedigend focus houden en aanvallend de laatste minuut uitspelen. Na dat de bal onderschept werd, ging Nieuwerkerk op de rebound spelen. Jeremie speelt hem naast zich, Arie onder de korf, wordt achterverdedigd. Jeremie krijgt de bal van Fab en schiet gewoon. Ik weet nog dat ik dacht ‘WAT DOE JIJ NOU!’ en ik weet ondertussen dat iedereen dat dacht. Maar Jer zou Jer niet zijn als hij die bal, zonder rebound, van acht meter er gewoon inschiet. Ongelofelijk, wat een ontlading was dat. Ik krijg nog kippenvel als ik er aan denk. Ik hoop dat iedereen die dit leest het filmpje al heeft gezien, want wat is en wat was dat genieten zeg.

Na de wedstrijd tegen Nieuwerkerk maakten we even een klein rondje met zijn allen. Een aantal kinderen werd even behandeld. De finale zouden we spelen tegen Deetos, geen onbekende voor de B1 en een onwijs zware opgave.
Het leek erop dat de B1 fitter was, na twee minuten had een dame van Deetos al een blessurebehandeling nodig. Wij kwamen 3-1 voor! Als we op dat moment de 4-1 hadden gemaakt, hadden we ze gepakt, denk ik. Maar de vermoeidheid sloeg ook toe bij de B1. Jer weer met kramp en Fab die ook in de rij ging zitten. Fantastisch gezicht.
Maar weer terug naar de wedstrijd,. 3-3 was de stand met rust, alles was dus mogelijk. Je merkte wel dat Deetos beter in de wedstrijd kwam. Zij scoorden makkelijker en bij ons was de pijp eigenlijk leeg.
Helaas verloren we met 8-7, onwijs jammer. Maar wij kunnen de spelers helemaal niks verwijten. Ze hebben gedaan wat we van ze vroegen, ze hebben alles gegeven, maar het was helaas net niet genoeg. Hoe graag we die 1e prijs mee hadden willen nemen uit het verre Enschede. Iedereen had er vrede mee, iedereen was trots. Trots, op die 2e plek! Ik kan mezelf ook niet herinneren dat ik blij was om een 2e plek. Natuurlijk had het gekund, natuurlijk hadden dingen anders gekund. Maar die laatste goal viel helaas net niet onze kant op en dat is ook topsport.

Na de wedstrijd hebben we het publiek uit Driebergen, dat toch behoorlijk aanwezig was, bedankt. Deetos hebben we gefeliciteerd met hun verdiende 1e plek. Daarna zijn we nog even bij elkaar gekomen en hebben de coaches uitgesproken hoe trots ze op deze ploeg zijn. Eigenlijk is dat met geen pen te beschrijven. Wie had dit verwacht? Ik denk dat dat er maar weinig zijn. Zo’n volwassen ploeg, elkaar het zo gunnen, dingen van elkaar accepteren, zo’n enorme drive. Waauw, een dag om nooit te vergeten.

Daarna gingen de meesten nog door naar OVVO om het 1e aan te moedigen en ook dat was niet zonder resultaat. Elke speler of reserve die ik daar tegen kwam van de B1, liep daar rond met een grote glimlach. Heerlijk!!

Dan rest mij nog om een aantal mensen te bedanken: Bakker Bart voor het verzorgde ontbijt. De sponsor voor de Inschietshirts en de vesten van de staf, de reserves (super wat jullie allemaal voor de ploeg betekend hebben), Mascha; voor de krampgevallen en Nina die wat moe was, Daphne; gebombardeerd tot teammanager, wat je fantastisch hebt uitgevoerd! En natuurlijk jullie gezelligheid. Ook wil ik het publiek bedanken voor hun steun. Ik weet zeker dat alle toppers nu nog gemotiveerder zijn dan ooit, om over vier jaar in Dalto 1 te spelen en dan wekelijks voor dit fantastische publiek te mogen spelen. Ouders bedankt voor het rijden.
Mijn excuus als ik nu nog iemand vergeten ben, maar jullie zijn allemaal TOPPERS (Dalto-ers)!

Wat ik als laatst nog wil melden… Op NK’s is altijd veel te doen over scheidsrechters, ik heb me er zelf in het verleden ook wel aan gestoord, maar.. op dit NK liepen stuk voor stuk fantastische scheidsrechters rond en ik vind dat dat ook wel eens gezegd mag worden.

B1, WAT EEN TEAM!!!

Barbara