Pistolen Paultje

Column AvdP - Daltosite

In memoriam

In Memoriam Henne Daltosite

Hendrik-Jan Hardeman
(Henne)

Weet je wat zo mooi was aan Henne, er was eigenlijk niemand anders dan hij. Zoals ze vaak zeggen ‘een unieke persoonlijkheid’ of ‘een echte authentieke vent’. In alles had hij zijn eigen(wijze) manier van doen en laten. Hij was misschien niet het grootste talent in de korfbalwereld, maar hij zorgde altijd wel voor sensatie, bizarre blessures of hij brak dingen in zijn lijf waarvan je dacht dat dat onmogelijk was. Wat mij ook altijd is bijgebleven als hij een wedstrijd ‘op schot’ was. De doelpuntjes vielen als rijpe appels en dan gebruikte hij na elk goal zijn hand als pistool en blies symbolisch de rook af en stopte deze terug in zijn holster. Ik heb het nooit iemand anders zien doen.

Dan komt donderdagavond het bericht waarvan je hoopt dat het niet komt, maar diep van binnen wist ik natuurlijk wel dat het niet goed zat. Maar toch, je blijft hoop houden en geloven in een wonder. De berichten en foto’s stroomden binnen en ik schonk een glas wijn in, stak een kaarsje aan en proostte op hem. Mijn gedachten namen mij mee naar vroeger, ons pittoreske dorpje Driebergen-Rijsenburg, daar hadden we vroeger heel wat bruine kroegen en cafés. Sommige waren open tot diep in de nacht of vroeg in de ochtend, het is maar hoe je het bekijkt. Ook ik heb in mijn jongere jaren met regelmaat de zon zien opkomen. De nachten werden gevuld met ‘filosofische’ gesprekken over voetbal, het doorgronden van de psyche van de vrouw, of tot het schrijven van een nieuw businessmodel op de achterkant van een bierviltje. ‘Wilde’ plannen om in één keer miljonair te worden en nooit meer zorgen hoeven te maken over de hoogte van de barrekening. Ik zou dan gewoon een kroeg kopen en iedereen zoop gezellig mee en legde neer wat hij kon missen. Onder het licht van schemerlampen werd de bar geregeld gevuld met fluitjes bier en na een luidruchtig potje dobbelen opgeluisterd met een borrelglas gevuld met “Schrobbelaar”. In het luik van de keuken passeerden ossenworst, stukjes oude kaas en bitterballen met grove mosterd. Helaas zijn er tegenwoordig nog maar weinig van deze nostalgische plekken over.

Langs de kasseien van de Traay, op de hoek van de Arnhemse Bovenweg lag vroeger bijvoorbeeld ‘Café Boszicht’. Het etablissement werd gerund door de markante Hans van Denderen en zijn vrouw Annie. Je kwam binnen via een glas en lood deur, met gelijk rechts de stamtafel en aansluitend een lange donkere mahoniehouten bar met koperen kranen. De zaak was verder gevuld met ronde houten tafels en stoelen, een strak groen biljart en een ouderwetse neonverlichte jukebox. Naast de bar kon je een gokje wagen op de gokkast en in het naastgelegen speelzaaltje pijltjes gooien op het dartbord of flipperen op de flipperkast; kortom er was genoeg vertier en speelplezier.
Voor Dalto was deze plek op zaterdagavond een uitvalsbasis, een tweede kantine, de gezellige rommelige huiskamer. Om het pand heen stond het dan vol met fietsen en op wedstrijddagen kwam de selectie na de wedstrijd druppelsgewijs, fris gedoucht binnenlopen. Als er gewonnen was, dan werd je luidkeels bezongen en begroet, als je verloren had kon je beter thuisblijven. Soms werd het even helemaal doodstil als de telefoon ging en luisterde je mee met ‘Nee, die is er niet’ of ‘Ze hebben gewonnen, ik weet niet hoeveel’.
Hans verzorgde de drankjes en zijn scala aan bierspecialiteiten van de tap, Annie was van de keuken, de beroemde ‘daghap’ en voor frituur in de late uurtjes.
Ik was daar regelmatig te vinden met Henne, we zaten dan urenlang op een kruk ons geld te verbrassen aan de gokkast. Volgens Hans, ‘Hansie’ voor Henne, kon hij twee keer per jaar op vakantie van de opbrengst van die machine. Dat gaf ons dan toch moed om er nog meer geld in te mieteren, want dan zou die toch wel heel ‘vol’ moeten zitten en ons ieder moment kunnen uitbetalen. Ik weet het, de logica is ver te zoeken en ontbrak vaker in die tijd. Hans en Henne hadden een haat-liefde verhouding, Henne had de gave om ogenschijnlijk rustige situaties volledig te laten escaleren. Het hing ook nog wel eens af van de bui van Hans, maar meestal was het toch afhankelijk hoeveel drankjes Henne op had. Als ik mij goed kan herinneren is er ook nog wel eens ontzegging geweest voor toegang van een paar weken.
Henne was namelijk onverschrokken, was gewapend (naast zijn luchtpistool) met een grote dosis humor, durf en lef. Ik benijdde dat soms weleens, hij zei gewoon wat hij dacht of bemoeide zich zomaar met een gesprek. Hij gooide telkens en onvermoeibaar zijn charmes in de strijd. Met een grote glimlach en pretogen sprak hij elke mooie vrouw aan en had een scala aan magistrale openingszinnen. Met het diepste geloof dat deze keer ging lukken. Niet elke vrouw kon het altijd waarderen, zeker niet als er ook een partner bij stond. Ik neem nog een slok van mijn wijn en mijn ogen vullen zich met tranen, wat een mooie tijd en zoveel prachtige herinneringen. Ik weet zeker als ‘Café Boszicht’ nog had bestaan, dat we daar waren geweest vanavond, samen zijn, lachen, huilen, schelden.

Want drieënvijftig jaar is niet genoeg, het is veel te weinig en het klopt niet. “Het leven is niet eerlijk”, hoor ik Henne zeggen.

Ik drink mijn glas leeg en schiet met mijn hand in de lucht pief, paf, au…

AvdP

Eerder verschenen:
Midweek Boulevard (16-09-2021)
Tequila Club (30-06-2021)
Prexit (02-05-2021)
Eerlijk zijn (24-12-2020)
Kamikazebejaarde (28-11-2020)
Minister de President – 15-10-2020
Fake News – 18-09-2020
Spanning en Sensatie! – 11-09-2020
Maiden – 06-08-2020
Heimwee – 01-07-2020
Trainen – 04-06-2020
Anderhalve meter – 17-04-2020
Verslag(en) – 19-03-2020
Strijd – 12-03-2020
De avonturen van SuperSiedsma(n) – 04-03-2020
Bezinning en retraite bij Dalto Midweek – 28-02-2020
Pyamahelden en Ninja Mathijs – 13-02-2020
Midweek op kampioenskoers – 06-02-2020
Princess Pia – 03-02-2020
Kleine jongens worden groot – 29-01-2020
The Amazing Jeremia – 20-01-2020
Gouden toekomst Midweek – 09-01-2020