Verslag(en)

Column AvdP - Daltosite
Daar zat ik dan afgelopen zaterdagavond, stil voor mij uit te staren in de auto. Ik kon het eigenlijk nog steeds niet geloven en ik wilde er toch nog even zijn. Ik voelde mij al de hele dag sip en treurig, soms leek het zelfs alsof ik last had van luddevedu. Ik had nergens zin in en kreeg geen hap door mijn keel. Het was opeens zo onwerkelijk allemaal, iets waar je je enorm op verheugd of zin in hebt en dan ineens wordt afgepakt… ik was strontchagrijnig.
Ik liep naar binnen, maar wat mijn hart natuurlijk al wist, bevestigden nu mijn ogen, de sporthal was helemaal leeg en stil. Niemand was er voor de 1e play-off finale in de hoofdklasse. Ik liep de trap op naar boven en ging zitten op de tribune en sloot mijn ogen en zonk steeds verder weg in mijn gedachten.
Ik hoorde het geroezemoes van honderden toeschouwers, iemand die blies op een toeter, een doffe klap op een trommel, het gepiep en geschuif van schoenen over de vloer, ballen die met zacht getik de mand beroerden.
Een lach, een deur die dichtvalt, een high five, een schreeuw uit het publiek, een zoemer van het scorebord, een microfoon.
Het ging toch beginnen…
En opeens was het stil en pikkedonker en hoorde je nog alleen maar harten bonzen en voelde je de spanning langzaam verder stijgen. In een straal van licht kwamen onze sterren één voor één oplopen, hand in hand vergezeld door een van oor tot oor glunderende kinderlach.
De sfeer zat er gelijk goed in, toen Rene opkwam in zijn Supermanpak en Mathijs als Ninja, Pia met haar prinsessenkroon en Rudo met een flitsend trainingspak en gouden ketting. Na het eerste fluitsignaal wist je gelijk dat dit een spectaculair potje zou worden. Rene gooide stoïcijns de bal met 1 hand vanaf de middenstip er gelijk in en het stond 1-0. De hoogtepunten werden aan elkaar geregen en bijna teveel om op te noemen.
Wat dacht je van de blok van Lotte ‘Lane’ , die zo hard en meedogenloos was, dat ze haar hand daarna minutenlang moest koelen met ijs.
Of Nienke die de eerste helft zes keer schoot en zes keer scoorde, een dubbele hattrick.
Of Rudo die een bal binnenhield op de achterlijn en deze achter zijn rug nog op miraculeuze wijze de mand in kreeg.
Hij eindigde met elf goals een schotpercentage van 77% en een jankende tegenstander.
Pia die met één schijnbeweging twee mensen de verkeerde kant op stuurde en met een dikke vette knipoog naar het publiek deze bal daarna scoorde. De zinderende buzzerbeater van Joost ‘Wattelicious’ en de strafworp achter zijn rug genomen. De 360º van Mattijs, die hoog in de lucht zweefde als een astronaut in de ruimte en later een mikasa* op zijn naam schreef.
Hilarisch was natuurlijk hoe Barry een karatetrap nadeed voor de scheids om hem te wijzen op een overtreding. Het huzarenstukje werd opgeluisterd door oude en nieuwe helden. Maarten ‘your highness’ en ‘Amazing Jeremia’ lieten even zien hoe je samen vier doelpunten maakt in één minuut vanaf de middenlijn.
De uitslag van 47-27 was dan ook niks geflatteerds aan en geheel terecht en een duidelijk statement naar de League. De enige die bij Nieuwerkerk nog een beetje indruk maakte was Mats Rodenburg, maar ja, da’s logisch gezien zijn opleiding en DNA. Significant detail was wel de foto die op Tiktok rondcirkelt, waar hij nog steeds slaapt in een Dalto- pyjama en een Dalto-dekbed.
Het feest duurde nog lang en tot de late uurtjes brandde het licht nog op de Woerd en danste Jesper Oele op de bar. Ik werd wakker en ging zitten op de rand van het bed. Ik liep naar beneden keek naar buiten en nam een slok van mijn koffie. Opeens realiseerde ik mij dat ik het allemaal had gedroomd en ging verslagen weer terug, naar mijn bed.
AvdP

*mikasa – ninja Matijs