Van 25 graden in Bretagne naar 35 graden in Trois Montagnes. Het moet niet gekker worden. Het is een heetgebakerd zomertje geworden. Zijn dat voortekenen voor het nieuwe seizoen? Gaan we er ook in de korfbalwereld een pittig jaartje van maken? Staan we straks weer met z’n allen in vuur en vlam? Of krijgen we vooral droogte en schaarste… aan gezond verstand?
We gaan in ieder geval weer een seizoen tegemoet met het inmiddels vertrouwde 2.0-gezeur.
Ik krijg soms het vermoeden dat er bij de bond mensen werken die feedback verwarren met: “Hou je bek.” Geen kritiek, geen repliek. Gewoon de vingers in de oren en heel hard “lalalala” roepen. Waarschijnlijk van die types die in het gewone werkzame leven allang vriendelijk doch dringend waren verzocht iets anders te gaan doen, maar binnen een bond nog jaren kunnen vergaderen over hoe een wedstrijdformulier eruit moet zien, of welke pennen het best notuleren.
Wat ik nog steeds niet begrijp: waarom worden bij ingrijpende veranderingen, zoals een complete competitiehervorming, de leden niet gewoon geraadpleegd? We leven in een tijd waarin je binnen drie minuten overal online op kunt stemmen. Bijvoorbeeld op de beste slogan Nederland. Was trouwens vorig jaar: ‘Met de juiste sproeier wordt alles nat!” van R&R Beregeningsinstallaties. Maar als het gaat om de toekomst van onze sport blijkt een mening van de leden ineens een ingewikkeld concept.
Misschien heb ik het gemist, maar ik ben werkelijk nog niemand tegengekomen die zei: “Fantastisch idee, laten we dit vooral zo doen.” Toch rijden we met z’n allen achter dezelfde bus aan. En inmiddels staat een hele generatie korfballers in de file.
Maar goed… het zal de hitte wel zijn.
Ik las trouwens dat topsporters tijdens de vakantie vooral niet te lang moeten luieren. Maximaal twee weken, daarna moeten de sportschoenen weer aan. Anders begin je conditioneel met een achterstand.
Als topsporter neem ik dat natuurlijk uiterst serieus.
Ik pak mijn fiets.
Niet zo’n carbon raket van vierduizend euro waarop je eerst een hypotheek moet afsluiten voordat je een bidonhouder kunt kopen. Gewoon een normale toerfiets. Lekker langs de weilanden. Wind door mijn lange haren. Vogeltjes fluiten. Af en toe een koe die me vriendelijk aankijkt alsof ze wil zeggen: “Zo, jij hebt tenminste vakantie.”
Ik blijf me verbazen over die wielrenners. Je ziet ze voorbijschieten alsof de Tour de France elk moment weer in Driebergen kan uitbreken. Hoofd omlaag. Ogen op het computertje. Hartslag, wattage, cadans, Strava… Alles wordt gemeten, behalve of ze eigenlijk nog wel genieten.
Dan verschijnt er thuis een prachtig hartje op de routekaart.
Heel romantisch.
Maar van de omgeving hebben ze geen boom gezien.
Als je toch alleen maar naar een scherm kijkt, kun je net zo goed thuis op een hometrainer gaan zitten. Scheelt ook een hoop bijna-aanrijdingen.
Laatst werd ik nog bijna van de weg gedrukt door een compleet wielerpeloton. Op de rug van het voorste shirt stond: W.C. Het Remspoor.
Je verzint het niet.
Humor hebben ze gelukkig nog wel.
De enige uitzondering zijn overigens de vrouwen.
Zoals in het korfbal al jaren bewezen wordt: zonder goede vrouwen word je geen kampioen.
Al had Henk Jan V. daar ooit een heel eigen theorie over.
“Iemand moet onder die paal staan… en ik ben het niet.”
Het mooie is dat je twee vrouwen op een racefiets bijna nooit zwijgend naast elkaar ziet rijden. Er wordt gewoon gepraat. Gelachen. Bijgepraat over het leven. Want als je elkaar toch ziet, kun je daar net zo goed gebruik van maken.
Misschien zit daar wel een mooie les in.
We zijn tegenwoordig overal mee bezig. Met schema’s, prestaties, rankings, data, meningen en discussies. Maar soms vergeten we simpelweg om ons heen te kijken. Naar de club. Naar de mensen naast ons. Naar het plezier waarvoor we ooit begonnen zijn.
Misschien is dat wel de grootste vorm van hittestress: dat alles steeds sneller moet, terwijl de mooiste herinneringen juist ontstaan wanneer je af en toe even gas terugneemt.
Dus geniet nog even van de zomer. Maak een praatje. Fiets een rondje zonder Strava. Ga een ijsje halen na de training. En kijk af en toe eens omhoog in plaats van naar beneden.
Want voor je het weet begint het seizoen weer.
En dan wordt het vanzelf weer warm genoeg.
Kus, AvdP
