Van de week kwam het verdrietige nieuws dat Paulien Cornelisse – met haar 50 jaren jong – veel te vroeg is overleden. Ik kende haar niet persoonlijk, maar kon enorm genieten van haar kunst met taal.
Het blijft heerlijk om met woorden te stoeien. De kracht van taal is onmetelijk. Woorden, zwart op wit, kunnen een enorme betekenis hebben. En dan heb je ook nog het gesproken woord.
Die liefde voor taal deel ik met haar. Mooi hoe één woord verschillende betekenissen kan hebben. Waar komt een woord eigenlijk vandaan? En het is ook maar net waar je het neerzet. Voor of achter de komma. Aan het begin of aan het einde van een zin.
Zpelvouten kunnen zomaar leiden tot een heel andere uitkomst dan wat je eigenlijk bedoelde.
In het korfbal is het soms ook zoeken naar wat er nou precies bedoeld wordt. Neem schieten. Je kunt schieten van afstand. Je kunt op elkaar schieten. Soms schiet het niet op. Soms schiet er ineens iets door je gedachten. En soms schiet het in je bilspier. Dan schiet je er voorlopig helemaal niets meer mee op.
Of lopen. We lopen wat af met z’n allen, terwijl lopen met de bal bij korfbal juist niet mag. Vanaf de zijlijn roept iemand vervolgens: “Laat maar lopen!” Om na de wedstrijd bij de analyse te horen dat we juist méér voor elkaar hadden moeten lopen.
Loop je daar toch mooi tegenaan.
En dan partij. In het korfbal betekent een partij gelukkig iets anders dan een politieke partij in Den Haag. Voor welke partij ben jij eigenlijk? Of: dat was me toch een partij spannend! En laatst kocht ik nog een partij smartphones. Weliswaar van de vrachtwagen gevallen.
Ik was ervoor gevallen.
En zo zijn er wel meer gevallen waar we eens naar zouden moeten kijken.
Als leek of neutrale toeschouwer kun je tijdens een korfbalwedstrijd sowieso behoorlijk in de war raken.
Neem voor en achter. Als je die aanwijzingen letterlijk opvolgt, kun je na vijftig minuten met een nekhernia naar huis. Voor! Achter! Voor je! Achter je! Waar moet ik nou kijken? Terwijl “achter je!” ook weer kan betekenen dat er iets staat te gebeuren. En “ik sta achter je” juist heel geruststellend klinkt.
Gelukkig sta ik achter je.
Al zou ik tijdens een wedstrijd toch liever hebben dat je vóór me staat in de aanval. Zeker als jij mijn tegenstander bent.
En dan hebben we het nog niet eens over vrij. Vrijlopen. Vrije bal. Vrije speler. Vrijdag. Die laatste vind ik persoonlijk de mooiste variant. Of vak. Je staat in een vak. Je wisselt van vak. Je moet je vak verstaan. En soms krijg je van de trainer te horen dat je vooral uit je vak moet komen. Vak You!
Ga er maar aan staan. Taal lijkt zo simpel totdat je erover gaat nadenken. En het zit niet alleen in de woorden die we kiezen. Minstens zo belangrijk is hoe we ze uitspreken. De toon waarop iets wordt gezegd, kan de betekenis volledig veranderen.
Ook langs de lijn.
De toon van coaches, trainers en ouders slaat tegenwoordig soms behoorlijk vals uit. Misschien mag er af en toe wat meer gestemd worden. Niet in een hokje met een rood potlood, maar gewoon vooraf. Even kijken of we allemaal nog dezelfde toonhoogte hebben.
Want een goede coach hoeft niet altijd de boventoon te voeren.
Soms bereik je met een paar rustige woorden veel meer dan met een hele woordenstroom op standje Hoenderdaal.
Toon je begrip.
Toon vertrouwen.
Toon respect.
En als het even kan: toon ook een beetje humor. Want uiteindelijk doen woorden ertoe. Op papier, in een kleedkamer, vanaf de bank en langs de lijn. Je kunt iemand met woorden laten groeien, maar ook kleiner maken. Je kunt ermee aanvallen, verdedigen, verbinden en soms zelfs een wedstrijd kantelen.
Misschien is taal daarom eigenlijk net korfbal.
Het draait om timing.
Om samenspel.
Om weten wanneer je iets moet brengen.
En vooral om begrijpen wat de ander bedoelt. Ook als die er af en toe een zpelvout in maakt. Want je hoeft geen taalvirtuoos te zijn om de juiste woorden te vinden.
Soms is één zin al genoeg:
Ik sta achter je. Al moet je bij korfbal natuurlijk wel even opletten of dat tactisch verstandig is.
Kus,AvdP
