Vroeger, spreek uit: Vroegah! Toen de wind nog door mijn blonde lokken danste en ik op een ‘geleende omafiets’ vanaf het treinstation door de straten van Driebergen-Rijssenburg banjerde. Ik helemaal geen besef had van de tijd en deze oneindig leek te zijn. Nadat ik van meerdere ‘sabbaticals’ had genoten op diverse middelbare scholen, werd ik uit mijn droomwereld hard wakker geschud en grepen mijn ouders resoluut in.
“Jongen, met korfbal ga jij echt niet rijk worden!” en werd het nu toch weleens tijd om daadwerkelijk een diploma te behalen. Plotsklap eindigde mijn glansrijke korfbalcarrière en hebben we alleen de verhalen nog. Nooit zullen we weten of ik dat record van Josje Roseboom aan gort had geschoten.
Voordat ik het wist, begon daar mijn eerste echte ‘grote mensenstage’ bij het toen welbekende ‘Bourgonderie de Reiziger’, op de hoek van de Traay en Hoofdstraat. Al snel leerde ik dat ik een aardig biertje kon tappen en best goed kon ouwehoeren aan tafel. Ik vertelde dat de kurk van onze Argentijnse huiswijn handgemaakt werd door blinde monniken in een klooster hoog in het Andesgebergte. Of over de handgeblazen kristallen wijnglazen uit de steppen van Mongolië en hoe die werden vervoerd, in linnen lakens gewikkeld, op de ruggen van speciaal getrainde Przewalskipaarden. Het leven was mooi en de verhalen nog prachtiger.
Kortom, ik vermaakte mij opperbest en zelfs op een vrije dag met mooi weer kon ik toch wel minimaal een halve dag op het terras bivakkeren. Zoals een echte tijger, liggend in de jungle onder de schaduw van bananenbladeren, kon ik ook urenlang mensen observeren onder het genot van een ijskoud drankje in de schaduw van de parasol. Ik kende bijna het halve dorp, waardoor je ook weer regelmatig een drankje kreeg aangeboden. Mijn ruggengraat was destijds dan ook ver te zoeken.
Met de afgelopen dagen, met een zon die al in februari denkt dat het juli is, zie ik die terrassen weer volstromen. De eerste terrastijgers ontwaken uit hun winterslaap en stiekem verlangde ik alweer een beetje naar het veldseizoen. Maar ondertussen stijgt niet alleen de temperatuur. De Korfballeague doet vrolijk mee. Het voelt als het X-account van POTUS. Het is iedere keer weer een verrassing hoe het nou weer eindigt.
En het mooie, of gevaarlijke, is: alles kan.
We kunnen zelfs nog, in theorie, de play-offs halen. In principe kun je nog op 18 punten komen. Het is wiskundig misschien optimistisch, maar in deze league is logica een illusie. Want hier wint iedereen van iedereen. Behalve Fortuna dan. De koploper in deze vorm kan alleen nog over zijn eigen ego struikelen. Maar de hekkensluiter ruikt bloed en het kan nog aardig heet gaan worden in Amsterdam.
Kortom, het klassement kraakt en piept. De temperatuur stijgt. We schuiven met z’n allen naar het puntje van onze (terras)stoel.
Waar eindigt dit en kunnen we als een tijger gaan toeslaan? Geduldig, strategisch, heel zachtjes, sluipend en dan pats, boem. “Kill and Attack”. Kan de selectie haar klauwen nog een keer laten glimmen? Kan de D-side ze laten brullen?
Terwijl ik dit opschrijf, raakt mijn glas langzaam leeg. De zon glinstert op mijn scherm. En hoor ik nou ineens mijn naam?
“Zit jij nou wéér op het terras?”
Betrapt. Ik moet gaan….
Kus, AvdP
