Ik kan het mij nog heel goed heugen dat de legendarische videoclip Thriller van Michael Jackson in première ging op MTV. Het was op een vrijdagavond, 2 december 1983. We waren op visite bij vrienden in Aalten; ik moet een jaar of zes geweest zijn. Ik weet het nog goed omdat we die avond naar buiten werden verbannen, de tuin in. Vier jongentjes van zes tot en met tien jaar oud. “Gaan jullie maar even lief buiten spelen.”
Het was niet zomaar een videoclip en er was nogal wat om te doen geweest. Ten eerste was er nog nooit zoveel geld aan gespendeerd, het zou bijna 14 minuten duren en er zouden geheime boodschappen inzitten van zombies en weerwolven. Kortom: pedagogisch niet te verantwoorden.
Daar stonden we dan. Op een ijskoude decemberavond, in een steegje naast het huis wolkjes te blazen. Al snel ontdekten we dat als we genoeg dozen en spullen uit de schuur opstapelden, we om de beurt door het kiepraam van de keuken mee konden gluren. Maar door de wankelende constructie en het gebekvecht werden we al snel ontdekt en alsnog naar de achtertuin gebonjourd.
Afgelopen zaterdagavond was er opnieuw een “Thriller” en ik mocht dit keer gewoon kijken. Maar waar zijn je ouders als je ze nodig hebt? Waar waren de disclaimers vooraf? Waar waren de waarschuwingsborden? Waar was de beveiliging?
Geen 14 minuten, maar drie bloedspannende minuten die tergend langzaam voorbij tikten. Waar je van de ene emotie naar de andere werd geslingerd. Een slotfase waar nog lang over zal worden gesproken.
En dat is eigenlijk het verhaal van dit Dalto-seizoen in een notendop. Die selectie bestaat uit thrillseekers. Wedstrijden die pas in de laatste minuut of seconde worden beslist. Hartslag 180. Kennelijk goed voor de kijkcijfers.
Eerst dachten we natuurlijk allemaal dat daar het moment was door Fleur “Cruisecontrol”. Steady, betrouwbaar. Elke wedstrijd ligt ze minimaal twee keer, altijd even op de vloer. Gewoon om het een kusje te geven waarschijnlijk.
Waar onze “Beastian” ons momenten eerder in extase bracht door het weer op gelijke hoogte te zetten. Hij fungeerde als een volwaardig Hollywoodacteur en zette knap acteerwerk neer tijdens de hectische wisselscènes. Het geniale regisseursduo Oele en Fokker hadden een magistraal script geschreven voor de kijker. Hij had überhaupt al een drukke week met het kopen van grond en het nabootsen van een longontsteking om wat minder te mogen trainen. Het is hem gegund.
Maar toen kwam Matthijs, onze “Smooth Criminal”, die tegenwoordig patent lijkt te hebben op belangrijke goals. Al het hele seizoen scoort hij doelpunten zoals MJ platen verkocht. In de “dying seconds’ was het weer raak. En ergens in mijn hoofd zag ik hem daarna bijna achteruit over het veld glijden. Een kleine moonwalk richting de middenlijn.
En terwijl Eindhoven nog probeerde te bevatten wat er zojuist was gebeurd, wist iedereen in Driebergen het zeker: dit seizoen is één grote thriller… en Dalto danst er voorlopig nog vrolijk doorheen. Who’s bad?
Kus, AvdP
