Ik zie het allemaal niet meer zo helder. Kan je kleurenblind worden op latere leeftijd? Of word ik ouderwets? Of gewoon steeds trager van begrip? Ik ben nog opgegroeid zonder wifi en zonder internetsnelheid. Belde vanuit een telefooncel met een kwartje naar huis. Twee seizoenen geleden kon ik je nog feilloos uitleggen hoe je van de F naar de E ging, vervolgens naar de D, C, B en A.
Maar sinds de introductie van Competitie 2.0 lijkt de oplossing inmiddels groter geworden dan het probleem. En dat is knap.
Want het oorspronkelijke probleem was eigenlijk best overzichtelijk. Af en toe een scheve uitslag. Een speler die qua ontwikkeling net wat achterloopt. Een team dat eigenlijk een klasse hoger of lager thuishoort. Dat gebeurt in iedere sport.
Maar in plaats van een paar slimme aanpassingen, of gewoon wat meer vertrouwen in de verenigingen, hebben we nu kleuren, bandbreedtes, gemiddelde leeftijden, sterkte-indicaties en meer uitzonderingen dan een gemiddelde belastingaangifte.
Volgens mij is iedereen een beetje de weg kwijt.
Kijk maar naar de FIFA. Of zoals sommigen het noemen: Ali Baba en de veertig rovers. Ooit organiseerden zij een WK voor landen. In landen die niet werden gerund door de volledige cast van Loenatik. Heel overzichtelijk. Nederland tegen Brazilië. Argentinië tegen Duitsland. Maar het moest anders, nog meer wedstrijden. Nog meer commercie. Omdat meer blijkbaar altijd beter is.
En ergens onderweg vergeet je dan waarom het ooit bedacht was.
Het KNKV lijkt dezelfde afslag te hebben genomen.
In plaats van te luisteren naar wat clubs en leden zeggen, verzinnen we nog meer uitzonderingen. Nog meer regels. En introduceren we zelfs wildcards. Alsof korfbal een talentenjacht is geworden, straks moeten we nog naar de liveshows of de battle’s.
Terwijl veel verenigingen volgens mij helemaal niet vragen om meer regels. Ze vragen om duidelijkheid. Om eenvoud. Om een competitie die je aan een nieuwe ouder kunt uitleggen zonder PowerPoint-presentatie van twintig sheets.
Vroeger schoof je gewoon door met je teamgenoten. Je groeide samen op. Je werd samen beter. Je verloor samen. Je won samen.
En ja, soms kreeg je flink op je broek. Dat heet sport.
Want een verschil van twee jaar lijkt weinig als je veertig bent. Maar als je elf bent, is twee jaar een wereld van verschil.
Lengte. Kracht. Zelfvertrouwen. Ontwikkeling.
Toen ik elf was keek ik tegen dertienjarigen op alsof ze al een rijbewijs hadden. Nu noemen we dat een bandbreedte.
Misschien begrijp ik het gewoon niet meer. Misschien ben ik inderdaad kleurenblind geworden. Maar volgens mij is korfbal net als wifi. Hoe verder je van de router af beweegt, hoe slechter de verbinding wordt. En die router staat niet op het bondsbureau. Die staat gewoon langs de lijn. Op veld drie. Tussen trainers die hun vrije zaterdag opofferen, ouders met lauwe koffie en kinderen die vooral willen korfballen met hun vrienden. Misschien moeten we daar eerst weer eens verbinding mee maken.
Kus, AvdP
